Sneeuw is een prachtig iets. Jammer genoeg hebben we niet vaak meer sneeuw in Nederland. In mijn jeugdherinneringen sneeuwde het veel vaker dan nu.
Monsterlijke sneeuwpoppen maakten we, compleet met borsten en dikke buiken! En natuurlijk kooltjes als knopen en bezems en sjalen die er aan moesten geloven.
Mijn jeugdherinneringen zijn nog levendig als ik denk aan hoe we met sneeuw onze wangen insmeerden, zodat die knalrood werden.
En soms nam je een hapje van dat maagdelijke witte waterpoeder. Meestal smaakte het gewoon naar ijskoud water, maar als je pech had,
zat er troep doorheen en proefde je olie of andere ondefinieerbare stoffen. Hieronder een collectie winterfoto's.
En de zon geeft het sprookjeslandschap een extra dimensie
wandelen wordt een feest
<
pony's in het land van de ijskoningin
het avondlicht doopt alles in goud
De Oude Rijn is nog net geen ijsbaan
nieuwsgierige gallowayrunderen
als de rijp van de bomen valt hoor je een tinkelend geluid
Oude Bodegraven in goud gehuld
waterdeeltjes in de lucht geven prachtige 'orbs'
sommige mensen menen dat deze lichtbollen geesten zijn
de waarheid zal ergens in het midden liggen
de Goudse Hout als winterlandschap
verse sneeuw kraakt zo lekker onder je schoenen
voetsporen in de sneeuw in het ochtendlicht zijn de schaduwen lang sloten worden ijsbanen is dit geen mooi kerstkaartje? De Goudse Hout als sprookjesbos met je hoofd diep in je kraag is het prettig wandelen zou het ijs sterk genoeg zijn? als je een zwaan bent, kun je het gerust proberen het begin van een iglo