Fragment uit mijn dagboek van 14 januari 1987
Hieronder een wat melig stukje wat ik ooit schreef over astrologie.
Ook zo’n last van horoscopitus? Je weet niet wat dat is? O, dan zal ik het even haarfijn uit de doeken doen. De eerste maand van elk jaar word je altijd overspoeld met horoscoopvoorspellingen. Je kunt geen blad openslaan of je wordt met goeie adviezen om je oren geslagen. En het gekke is dat ik altijd van plan ben om me er niets van aan te trekken, omdat er toch nooit ene moer van klopt. En onbewust ga ik er op zitten letten of het misschien toch niet een klein beetje uitkomt! Heb je dat ook? Dan heb je ook last van horoscopitus.
Neem nou je persoonlijke horoscoop. Ik ben een Ram, maar volgens mij geen raszuivere, want ik heb ook eigenschappen van een vis (dagdromen, creatief) en een schorpioen (interesse in mystiek e.d.) en een boogschutter (vrijheidslievend) en een kreeft (huiselijkheid). Dat laatste klinkt tegenstrijdig, maar het is toch zo. Natuurlijk heb ik van mijn eigen sterrenbeeld ook wel iets, het impulsieve onnadenkende bijvoorbeeld. Dat komt momenteel nog het meest naar voren. Voorbeeld: ik kocht een keer slotontdooier, omdat ik die vastgevroren portieren met het bijbehorende geklungel met aanstekers spuugzat was. Nu zou elk weldenkend mens zoiets in huis of jaszak bewaren. Maar ik ben thuis altijd van alles kwijt, dus legde ik het in het dashboardkastje, want dan zou ik het altijd bij de hand hebben. Maar zo bijdehand is dat natuurlijk niet, want om in het dashboardkastje te komen, moet je toch eerst je autoportieren openmaken. Daar kwam ik de eerstvolgende ochtend wel achter toen ik onder veel gevloek weer heel primitief met een aansteker stond te klooien. Ten einde raad verwarmde ik de sleutel en stak die erin. Maar door de hitte werd hij zacht en brak het ding af. Kijk, zulke stommiteiten zijn natuurlijk helemaal niet nodig als je maar eerst nadenkt.
Ik kan me nog een andere dag herinneren dat alles in het honderd liep, alleen al door mijn onnadenkendheid. We woonden toen nog in de flat in Alphen en het was net zo koud als nu. Ik had vliegende haast en we hadden een snertauto die in eerste instantie niet open wilde en toen ik hem eindelijk open had, wilde het portier niet meer sluiten. Dus dan maar op de fiets die paar boodschappen doen. Eenmaal bij de box aangekomen kwam ik erachter dat de schuursleutel nog boven lag, dus weer in vliegende haast naar boven waar ik uitgleed op de galerij en meteen een paar feestelijk gekleurde blauwe plekken opliep. Mijn stemming was inmiddels flink gezakt. Terug in de box kwam ik erachter dat mijn fiets op slot stond. Waarom? Weet ik veel! Het kreng stond nooit op slot, maar toen wel. Nou ja dan maar lopen. Het winkelcentrum was wel niet zover, maar ik moest veel meeslepen onder andere een tas met lege flessen. Ik had nog maar net een paar stappen in dat winkelcentrum gezet toen het hengsel van mijn tas losliet en alle lege flessen met een feestelijk klaterend geluid aan stukjes vielen. De zoveelste strop. Na het boeltje opgeruimd te hebben gauw boodschappen doen en naar Marskramer. Maar zoals ik al zei: ik had vliegende haast en na de winkel doorgevlogen te zijn, stuitte ik op mijn vlucht naar buiten op twee dames die een boodschappentas tussenin droegen. Ik had die boodschappentas echter over het hoofd gezien, want ze liepen een eindje uit elkaar en dat werd me funest! Daar lag ik dan met gestrekte oortjes tussen de eierenstruif en de bananenyoghurt en wat ze nog meer van plan waren te eten die dag. De dames zelf werden niet eens boos. Dat was mijn enige geluk die dag. Ze vroegen alleen heel bezorgd of ik me niet bezeerd had. Er lopen dus ook nog wel humane mensen rond, al zie ik die vaak over het hoofd. Zo zie je maar wat er allemaal fout kan gaan op een dag als je niet nadenkt. Ze zeggen weleens: dit is een mooie dag om een erfenis te verdelen. Nou ik kan je verzekeren dat dit een mooie dag was om 10 hoog van een flat af te springen!
Maar om even terug te komen op die horoscoopvoorspellingen: er klopt meestal geen moer van. En dat kan ook bijna niet anders. Je moet toch ook rekening houden met factoren als omgeving, opvoeding, milieu etc. Als de krantenhoroscoop dus schrijft dat je de brievenbus in de gaten moet houden, zou je eigenlijk ook stil moeten staan bij welke maand het is. In december ligt die brievenbus natuurlijk altijd vol, met kerstkaarten, rekeningen etc. Zo kan ik ook wel voorspellingen maken. En als er staat: “houd die donkerharige man in de gaten Ram, hij wil iets van u” ga je dan niet afvragen wat de hoofdmeester van de school of de buurman van je zou kunnen willen. Maar let eens op de melkboer. Die heeft ook donker haar en komt verdacht vaak langs, behalve op zondag en dinsdagmiddag, als je zonder brood zit en de rest van de winkels gesloten is in dit boerenkaasdorp. De smachtende blikken alleen al als je zijn EMHA kar binnenstruikelt (hij zet die stomme bel altijd midden op het opstapje van de ingang. En hij kijkt je ook altijd zo smekend aan met die trouwe melkboerenhondenogen, alsof hij wil zeggen: “koop toch alsjeblieft iets meer dan alleen dat ene doosje lucifers!” De arme man is zelfs zo van slag af dat hij prompt verkeerd afrekent in zijn voordeel. Dat gaat dan onder het mom van: “O sorry, ik dacht dat die kaas ook van u was”. En dan ligt er op de toonbank een joekel van een kaas waar we een half jaar van zouden kunnen eten. Zo zie je maar, als je maar op de juiste dingen let, komt je horoscoop altijd uit. In de sport zou het me ook voor de wind gaan. Nou, dat heb ik gemerkt: een spier verrekt in mijn linkerbovenbeen en twee vingers geknakt met volleyballen. Maar ik blijf doorgaan, want ik heb er teveel plezier in om het te laten schieten voor zulke kleinigheden.
Ander hoofdstuk. Ik heb de kinderen beloofd te gaan schaatsen en daar heb ik nu spijt van als haar op mijn benen. Het is namelijk siberisch koud buiten. Heel Europa is in de greep van de kou. Op het journaal heb ik gezien dat zelfs de ijsberen in Artis met oorwarmers op lopen, nou dan weet je het wel. En mijn kinderen willen schaatsen. En ik stommeling die ik ben, heb het beloofd. En beloofd is beloofd. Maar misschien (de kans is gering) vinden ze het zelf ook te koud. Na de afwas gaan we naar het dorp om schaatsjes te kopen voor Hansje. Ik hoop dat de prijs een beetje meevalt, want het is een behoorlijk dure maand geweest. Aanstaande zaterdag viert Elleke haar 12 en half jarige bruiloft en de 31e hebben we nog een 25-jarige bruiloft van Jan van Rijswijk. Ik ga nu weer even pauzeren, want er staat nog een afwas en ik heb nog niet veel nuttigs gedaan vanmorgen, behalve de map gelezen en cassettebandjes gedraaid. Er zit een bandje tussen met allemaal gouwe ouwes en dat zingen de kinderen zo leuk mee. Zo zit er een nummer van de Marbles tussen uit de zeventiger jaren en dat heet: only one women. En Hansje als echt kind van de tachtiger jaren zingt dan luidkeels: only one walkman. En vlak Linda niet uit. Zij vertaalt als enige zesjarige zo uit het Engels in het Nederlands. Vrije vertaling dat wel, maar het is toch knap. Weleens gehoord van “heaven must be missing an angel” van de groep Tavares? Zij zingt dat vrij vertaald: “Herman, je past vast niet in die emmer”
Nou dat klinkt toch een stuk origineler dan de doorsnee teksten van een Hazes of Koos Alberts. Ze is trouwens toch behoorlijk adrem dat kind, op het pijnlijke af bijna. Ze ging een keer per ongeluk op haar vaders tenen staan. En Hans riep: “Au Lin, kijk eens uit waar je loopt, je stond op mijn kleine teen!”
En Linda pal erboven op: “Poeh, kleine teen! Jij hebt zulke joekels!” (en ze wees het formaat aan van een flinke straattegel!)
In het bovenstaande stukje komt het al naar voren. In 1987 hield ik me ook al met astrologie bezig, maar de prognoses in de kranten en tijdschriften nam ik toen ook niet serieus! En nu nog niet trouwens. Mijn dochter Linda is trouwens een Waterman, al kan ze net zo bot uit de hoek komen als een Boogschutter of Ram. Haar broer Hans is een Kreeft.
<<< - >>>
